`Liz in the Mist`

Hey iedereen,

De eerste week in Cape Breton kan ik in 1 woord samen vatten: MIST...

De familie waarbij ik verblijf is zeer sympathiek: Jen en Michael en de twee kindjes Sky en Caleb. Helaas was het dus een ganse week regen en mist wat er voor zorgt dat er geen toeristen komen kayakken... Hierdoor werd het redelijk saai, aangezien ik in een dorpje leef met mss 15 huizen en 1 klein winkeltje, voor de rest niets. Zeker een ervaring om het leven van de mensen hier te beleven. Voor hen is het een ramp als het weer slecht is, want dan hebben ze geen inkomen. Het leven evolueert hier met de seizoenen. Na de zomer wordt er hout gekapt voor de winter, en gaan ze vissen en maple syrop produceren. Het leven is hier zeer eenvoudig. Vele mensen verlaten het eiland tijdens hun jonge jaren, maar komen bijna altijd terug aangezien ze zo gebonden zijn aan hun eiland. Door dit eenvoudige bestaan zijn de mensen zeer hulpvaardig en vriendelijk, wat wel deugd doet om te voelen! Het duurde een tijdje vooraleer we zagen waar we verbleven, aangezien alles constant door een mist bedekt was, maar de laatste dagen heeft de sluier toch al een tipje opgelicht, en het is hier prachtig!

Door het slechte weer konden Cornelia en ik er enkele dagen op uit trekken. Cornelia is een Duitse vrijwilligster hier. Ze is zeker vriendelijk, maar helaas verschillen we enorm. En zeker als je er vier dagen samen op uittrekt kan het wel eens voor enkele frustraties zorgen. Het was wel leuk om wat rond te toeren op het eiland. We genoten van de gastvrijheid van enkele mensen (we sliepen in een driesterren hotel voor slechts 45dollar, met uitgebreid ontbijt!), live celtic music in een bar en het populairste folkfestival in Nova Scotia.

Cornelia en ik wonen in een 'Wilderness Cabin', een zeer gezellig houten huisje in de bossen op 10km van het huis van Jen en Michael. Daar voeren ze ons iedere avond naartoe en pikken ze ons weer op.

Het werk is zo georganiseerd dat we een dag werken en een dag niet, dus we wisselen constant af. We zijn vooral verantwoordelijk voor het verhuren van de kayaks (tot nu toe nog bijna niets), en het kuisen van de boten als Michael terugkomt van een toer of Jen van 'Kids Camp'.

Dus, wat denk ik ervan... Ik geniet wel van het eenvoudige leven en de natuurpracht (nu de zon schijnt), de kayaktrips die ik ondertss al gedaan heb zijn ook fantastisch (ik hoop nog een 'overnight trip' mee te pikken) maar er zijn wel enkele nadelen: op de dagen dat we vrij zijn, is het moeilijk iets te vinden om te doen. Er is hier een prachtig natuurgebied in de buurt met heel wat mogelijkheden voor trektochten, maar alles is zeer ver weg en niet doenbaar als je geen auto hebt. Liften hebben we geprobeerd en is heel lastig, het duurt soms meer dan een uur tegen dat je opgepikt wordt. Fietsen kan ook, maar de afstanden zijn net iets te groot... En het is natuurlijk onmogelijk te verwachten dat Jen en Michael ons overal naartoe zouden voeren. Daardoor wordt het zeer moeilijk de vrije dagen in te vullen. Bovendien is het werk redelijk zwaar voor mijn rug. Het constant sleuren met die zware kayaks is natuurlijk niet echt het beste wat ik kan doen.

Door dit alles overweeg ik om mss wat vroeger te vertrekken naar mijn volgende plek: Newfoundland. Ik geef het nog een week, hoe alles een beetje evolueert, en dan beslis ik wel wat ik zal doen.

Hier vinden jullie enkele fotos, ik hoop binnenkort wat meer zonnige fotos te trekken zodat jullie een beter idee kunnen krijgen van dit prachtige eiland.

Veel liefs!